De Merino’s-icoon Joop de Bruin stopt met een traan met voetballen: ‘Het afscheid voelt een beetje als rouw’
VoetbalVEENENDAAL De Merino’s-speler in hart en nieren Joop de Bruin (32) speelde vorige week zaterdag in het nacompetitieduel tegen De Bilt zijn laatste wedstrijd als voetballer. Na elf seizoenen bij de huidige tweedeklasser en eerder enkele seizoenen bij DOVO is het tijd ‘voor een nieuw hoofdstuk’ voor de aanvoerder pur sang. Het afscheid als voetballer doet hem veel. ,,Bij De Merino’s was er oprechte aandacht voor elkaar.”
door Rick Praamstra
Het is enkele dagen na de eliminatie tegen eersteklasser De Bilt als Joop de Bruin in de kantine RegiosportVeenendaal.nl spreekt. Hij is nu nog te veel sportman om makkelijk over de nederlaag heen te stappen. ,,Het voelt dubbel. Enerzijds is er berusting, want aan het eind van het seizoen sta je waar je hoort te staan. Maar het liefst had ik natuurlijk gestopt met promotie.”
NEUZEN DEZELFDE KANT OP
Het was een stroef laatste seizoen bij De Merino’s. Doel was om kampioen te worden, maar na een belabberde start met maar één punt uit zes wedstrijden kon die ambitie overboord. De Bruin was het hele seizoen bezig om alle neuzen dezelfde richting op te sturen. ,,Elf goede spelers maakt nog geen goed team. Ik ben in mijn werk wekelijks bezig met teamprocessen, dus dit was een mooie uitdaging om uit te zoeken waarom het nou niet lukte. Ik was daar naar op zoek en heb er alles aan gedaan om het weer op de rit te krijgen.”
Ik kwam voor het eerst bij de club tijdens een spelletjesavond. Direct was er de klik
Het karakteriseert de creatieve middenvelder; hij neemt altijd zijn verantwoordelijkheid voor het team en gaat tot het uiterste, zichzelf cijfert hij soms dan weg. Dit seizoen is daar een goed voorbeeld van: het team had geen linksback en al had hij een hekel om op deze positie te voetballen, hij deed het toch, in het teambelang.
OPRECHTE AANDACHT
De Veenendaler doorliep de jeugd van DOVO en speelde enkele seizoenen voor het eerste van de ‘rooien’ toen eind 2011 de lokroep kwam vanuit De Merino’s. ,,Ik kwam voor het eerst bij de club tijdens een spelletjesavond. Ik speelde toen nog bij DOVO. Ik had vanaf het eerste moment een klik met Ton Diepeveen die toen over technisch beleid ging. Ik voelde direct de oprechte aandacht bij De Merino’s. Ik kwam daarna dikwijls bij hem thuis om een goede fles wijn leeg te drinken. We hadden altijd mooie gesprekken en er is een mooie vriendschap uit ontstaan. Hij is nu vijfenzeventig jaar, maar leeftijd maakt niets uit; het gaat om wie je bent.”
(de tekst gaat onder de foto verder)
Joop de Bruin speelde dit seizoen in het belang van het team als linksback bij De Merino’s. - @tedxmedia
HELE MOOIE GROEP
Die hartelijkheid en warmte van de vereniging aan de Wageningselaan zorgde ervoor dat hij elf seizoenen lang trouw bleef. Elk jaar benaderden clubs hem, maar nimmer zag hij reden om te vertrekken.
Ik stelde het steeds maar uit om de knoop door te hakken
,,Vooral de eerste acht jaar was best bizar. Ik ben door heel veel clubs benaderd en heb ook wel wat gesprekken gevoerd. In die beginperiode hadden we een heel mooie groep die vijf jaar lang zonder mutaties bij elkaar bleef. Ik speelde met mannen als Levi Verboom, Sebastiaan Klein, Patrick van de Berkt, Erik Kulik en Pim Gardien. Ik kijk daar met heel veel voldoening op terug.”
BUIKSCHUIVEN OVER TAFELS
Als hem gevraagd wordt naar de hoogtepunten, komt uiteraard de titel in de tweede klasse in 2015 naar boven. Er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht. ,,Het buikschuiven over de tafels is hier een traditie bij een kampioenschap én degradatie. Dan worden er enkele tafels achter elkaar gezet en dan gaat iedereen in zijn blote buik over die tafels schuiven. Dat ís De Merino’s.”
Joop houdt van De Merino’s en het was dan ook een lastige beslissing om te stoppen. ,,Ik had het aan het begin van het seizoen wel uitgesproken, maar ik stelde het steeds maar uit om de knoop door te hakken. Ik voel liefde voor de club en het voelde als een intern conflict, de hele dag deed ik aan zelfreflectie.”
(de tekst gaat onder de foto verder)
,,Zoveel jaar heb ik drie per week getraind en elke zaterdag stond ik op het veld. Dat sluit je nu af.” - Ted Walker
EMOTIONEEL
De clubman moet even slikken en neemt een pauze. Het emotioneert hem als hij over zijn De Merino’s-jaren praat. Hij was niet alleen speler op het veld, maar als aanvoerder ook het verlengstuk van zijn trainer. Hij belde en appte met spelers als zij ergens mee zaten en ook binnen de vereniging deed hij van alles, zoals het Sinterklaasfeest. ,,Ik merk dat het me veel doet, daarom heb ik de beslissing ook uitgesteld. Het afscheid voelt een beetje als rouw. Zoveel jaar heb ik drie per week getraind en elke zaterdag stond ik op het veld. Ik ben altijd betrokken geweest, dat sluit je nu af.”
Ik heb er liefde voor de club en veel vriendschappen aan overgehouden
Hij weet dat zijn afscheid impact heeft in heel de vereniging. ,,Een hoop mensen reageren verdrietig. En dat begrijp ik ook wel. Het doet een hoop met me als anderen emotioneel worden. Als ik je dit nu zo vertel, word ik ook emotioneel. Maar het is mooi geweest.”
COACHEN EN TRAININGEN
Hij is toe aan een nieuw hoofdstuk in zijn leven. Al enkele jaren is De Bruin coach voor mannen die in hun leven te maken hebben met een (emotioneel) afwezige vader en daardoor tegen obstakels aanlopen in het leven. Hij put hierbij onder meer uit zijn eigen ervaringen. Ook geeft hij samen met zijn maat, teamgenoot en compagnon Wilco den Hartog vanuit room4change (wat staat voor de kleedkamer) teamtrainingen waarbij voetbalprincipes vertaald worden naar het bedrijfsleven.
VRIENDSCHAPPEN
De lessen en de ervaringen die hij opdeed in vijftien jaar amateurvoetbal op hoog niveau komen hierbij goed van pas. Joop kijkt met veel voldoening terug op al die jaren. ,,Het voelde heel waardevol. Ik heb er liefde voor de club en veel vriendschappen aan overgehouden.”
Hij houdt zich nog op de vlakte of hij in een andere rol beschikbaar zal zijn. ,,Ik sluit niets uit, maar nu breekt er een andere fase aan en daar focus ik me nu op.” Maar niemand binnen de club zal eraan twijfelen dat het icoon van De Merino’s zich zal inzetten voor de vereniging. Een veelbetekenende glimlach volgt. ,,We zullen zien wat de toekomst brengt.”
