De Vrijwilliger: Voor Rob Hocqué voelt GVVV als familie en een tweede huis
Voetbal Nieuws over GVVV VrijwilligerVEENENDAAL Sinds hij in 1984 voor het eerst met zijn zoontje aan de hand bij GVVV binnenliep, is Rob Hocqué al betrokken bij de voetbalvereniging. In die veertig jaar heeft hij tal van functies bekleed, maar de jeugd ligt hem het dichtst bij het hart. Rob vormde bij GVVV een twee-eenheid met zijn vrouw Agaath tot haar overlijden in november vorig jaar. Haar afscheid tekent de liefde tussen de ‘blauwen’ en de trouwe vrijwilliger.
door Rick Praamstra
Het verdriet om het overlijden van zijn vrouw is nog vers. Rob heeft een klein altaar in zijn woning gecreëerd om zijn vrouw te eren en vooral om haar nabijheid nog te voelen. Op een fauteuil heeft hij een ingelijste foto gezet. ,,Dat was haar plek. Ik heb mijn luie stoel en zij had haar luie stoel. Als er visite komt, zit men ergens anders. Door haar foto daar neer te zetten, is ze nog een beetje bij mij.”
Op 25 november overleed Agaath plotseling op 66-jarige leeftijd. Ze ‘werd op handen gedragen’ vertelt Rob. Ze leidde bij GVVV de keuken, maakte schoon en stond op donderdagavonden aan de bar en maakte hapjes. ,,Zij was echt de vroege vogel van ons. Als ik op zaterdag wakker werd, zat zij al bij GVVV. Ze was een vrouw van weinig woorden en veel doen. Alles moest er keurig netjes uitzien. Ze was daarnaast een fantastische moeder voor de kinderen en koken was een onderdeel van haar leven. GVVV was een onderdeel van ons leven samen.”
OP ME GEWACHT
Op die 25 november voelt Agaath zich niet lekker en blijft thuis. ,,Ze dronk nog een kopje thee en ik zei ‘blijf lekker in bed, ik zie je straks wel’. Ik heb haar nog een zoen gegeven en ben toen naar GVVV gegaan.” Rob fluit een duel van vrouwen 1, kijkt de wedstrijd van het eerste tegen Kozakken Boys en gaat dan snel naar huis. ,,Ik vond haar in de slaapkamer. Het ging niet goed en ik heb direct 112 gebeld. Binnen een kwartier blies ze haar laatste adem uit. Het leek erop dat ze nog op me gewacht heeft.”
Agaath krijgt een groots afscheid in de kantine waar vierhonderd gasten bij aanwezig zijn. Het tekent de liefde voor GVVV en vanuit de club voor de familie Hocqué. ,,GVVV is een deel van je leven. Wij zijn er dankbaar voor dat mijn zoon Richard er jarenlang heeft kunnen voetballen. Wij zijn altijd goed geholpen door de club en kregen altijd steun als ik bijvoorbeeld een operatie aan mijn knie had. De club is als familie; de liefde komt van twee kanten. GVVV voelt als een tweede huis.”
DANKBAARHEID
Al veertig jaar is Rob niet weg te denken bij GVVV. Al snel als hij met Richard voor het eerst het sportpark oploopt, wordt hij leider van zijn team. De Panhuisclub heeft al snel door dat ze goud in huis hebben en benadert hem voor een rol binnen het jeugdbestuur. Het is het begin van het ‘huwelijk’ tussen GVVV en de vrijwilliger. ,,Jeugdwerk heeft me altijd getrokken. Er is veel dankbaarheid vanuit de kinderen voor de activiteiten die je organiseert. Het gros van de kinderen kent mij alleen bij mijn voornaam. Wat mij bezighoudt is de kinderen bezig zien en bezig houden in andere activiteiten dan alleen voetbal.”
Vanuit de ‘jeugdontspanningscommissie’ is Rob onder meer actief bij het houden van het Sinterklaasfeest, de penaltybokaal en het survivalkamp. ,,De kinderen kunnen zich dan helemaal uitleven in de blubber. Je ziet dan alleen maar lachende gezichten en veel enthousiasme. Het is voor hen eens lekker iets heel anders.”
IDENTITEIT
Vrijwilligerswerk is een deel van zijn identiteit. Als kind was hij al betrokken bij het dorpshuis in zijn toenmalige woonplaats en als hij later in Veenendaal gaat wonen is hij onder meer actief bij Buurthuis de Driehoek, sociaal-culture stichting De Vaart (tegenwoordig Veens Welzijn) en het Bouwdorp. ,,Ik doe dit graag. Ik heb geen behoefte aan geld, maar aan lachende kinderen.”
In 2009 werd Rob op het Veense sportgala benoemd tot ‘sportvrijwilliger van het jaar’. GVVV droeg hem voor. Hij is ongeveer twintig uur per week in de weer voor zijn club. Naast de jeugd bezighouden is hij ook met een groep van ongeveer vijf man verantwoordelijk voor het onderhoud bij de tweededivisionist. Hij doet het zonder morren. ,,Vrijwilligerswerk geeft mij voldoening. Ik moet wat doen, ik kan niet stilzitten. Dingen repareren en onderhoud plegen zorgen bij mij voor ontspanning. Ik zou moeilijk zonder vrijwilligerswerk kunnen. Waardering vanuit de club en een lach van kinderen is mijn beloning.”
Ze zijn het cement van een vereniging, zonder vrijwilligers kan een club niet bestaan. Of het nu gaat om een bestuurslid, de koffiejuffrouw, een jeugdtrainer, de terreinknecht, de organisator van het jaarlijkse jeugdtoernooi, de clubscheidsrechter, iemand van de schoonmaakploeg, de barman, de terreinknecht, de contactpersoon voor media of de klusjesman. Ze krijgen een gezicht in onze rubriek De Vrijwilliger. Wil jij een vrijwilliger van een sportvereniging in Veenendaal aandragen voor deze rubriek, stuur ons een mailtje met motivatie en contactgegevens naar regiosportveenendaal@bdu.
Lees alle artikelen uit de rubriek De Vrijwilliger in ons dossier op RegiosportVeenendaal.nl (klik hier).
