Traditie, vriendschap en Joop Zoetemelk komen samen in café ‘t Huchie: ‘Veenendaal-Veenendaal is iets speciaals’
Wielrennen Wielerronde Veenendaal-VeenendaalVEENENDAAL Al jaren komt hij over de vloer, al jaren is het interieur hetzelfde en al jaren is de vriendschap even sterk. Joop Zoetemelk en Dries van der Klift op hun vaste stekkie, café ‘t Huchie. Joop won in 1985 Veenendaal-Veenendaal en twee dagen later het wereldkampioenschap. Dries haalde hem naar Veenendaal en maakte Joop, net als Dries, een vaste stamgast bij het café. Tradities zoals een bruin café ze rijk is: ,,Dat is de fout van Dries, hij heeft me al jaren terug naar Veenendaal getrommeld en het is me altijd goed bevallen”, vertelt Zoetemelk via FaceTime vanuit Frankrijk.
door Siem van Eck
Bij café ‘t Huchie staat de tijd stil. Zodra je binnenkomt, ademt de kroeg geschiedenis en gezelligheid. Waar de bruine kroeg in Nederland al jaren terrein verliest, staat café ‘t Huchie al sinds 1897 overeind. Het is een begrip in Veenendaal, een plek waar mensen samenkomen, de week wordt besproken en herinneringen worden gedeeld. Terwijl het café hetzelfde blijft, worden de stamgasten ouder en worden de verhalen mooier.
IN DE LIFT
Dries van der Klift maakte als sponsor met zijn bedrijf Introbouw de beginjaren van Veenendaal-Veenendaal mee. Hij heeft menig renner zien komen en gaan: ,,Veenendaal-Veenendaal is iets speciaals voor mij”, vertelt hij op het terras van ‘t Huchie. ,,Job van Schuppen is die koers begonnen en ik ben jarenlang sponsor geweest, maakte het mede mogelijk dat grote namen als Tom Boonen en Peter Sagan hier aan de start stonden. Het is jammer dat we in de beginjaren te weinig media-aandacht hebben gehad, onder andere van de NOS. Zeker de eerste paar koersen stonden er grote namen aan de finish. Na een paar jaar van afname zit het nu weer in de lift. We komen weer hoger op de ranglijst.”
Kan je de route nog even doorsturen, Dries?
PRONKERSSOEP
De eerste editie van Veenendaal-Veenendaal werd gereden in 1985; Zoetemelk was toen 38 en reed in de nadagen van zijn carrière. De vader van kroegbaas Herman Gerritsen stond toen al achter de bar bij ‘t Huchie: ,,Van oudsher leeft de koers al bij ons”, vertelt hij achter de bar. ,,Ik herinner me nog dat mijn vader met een groep van twintig man het centrum introk om daar de volledige ronde te kijken. Maar er werd toen nog veel minder georganiseerd door de middenstanders. Bij ons konden ze dan na Veenendaal-Veenendaal een biertje komen drinken. Om een uur of één kwamen ze dan tussendoor bij ons verzamelen om pronkerssoep en erwtensoep te eten bij mijn moeder, waar Joop Zoetemelk ook wel eens bij zat. Die traditie is wel verloren gegaan; de dagen zijn veranderd en op vrijdag is het vaak te druk met de jeugd.”
(de tekst gaat onder de foto verder)
Van der Klift en Zoetemelk aan de koffie bij een eerder bezoek van de oud-winnaar aan Veenendaal. - Anne Slok
Bij ons konden ze dan na de Veenendaal-Veenendaal een biertje komen drinken
VRIENDSCHAP
Ondanks dat die traditie verloren is gegaan, blijft de traditie van koffie bij ‘t Huchie met Joop en Dries in stand. Zoetemelk rijdt met plezier heen en weer vanuit Frankrijk naar Veenendaal: ‘Kan je de route nog even doorsturen, Dries? Dan kan ik die meteen invullen in de navigatie en rijd ik in een streep door.’ ,,We zien elkaar regelmatig”, gaat Dries verder. ,,Maar voornamelijk bij Veenendaal-Veenendaal. Je ziet het ieder jaar als hij er is; hij is enorm populair. En honderden mensen willen een handtekening. We hebben een bepaalde vriendschap opgebouwd, maar niet dat we dagelijks bij elkaar komen.”
VERANDERING
Ook in café ‘t Huchie is Veenendaal-Veenendaal een vaste prik. Standaard wordt de ronde uitgezonden en zit het café vol met wielerliefhebbers: ,,Mijn vader was gek op wielrennen”, gaat Herman verder. ,,En we veranderen erg weinig. Dat heeft mijn vader me nog op het hart gedrukt.”
Het is goed als er soms dingen behouden blijven
Veenendaal-Veenendaal wordt dit jaar voor de 37e keer gereden, door het Binnenveld, over de Grebbeberg en dwars door het centrum van Veenendaal. De koers houdt de gemoederen in onze stad bezig, vertelt Gerritsen: ,,Wielrennen is een sport die veel mensen onderschatten. Het is een zwaar beroep. Binnen Veenendaal zorgt het voor wat commotie. Veenendaal was natuurlijk lange tijd een beetje een ‘dode’ gemeente. Er was weinig te doen. Veenendaal is en blijft van oudsher een kerkelijke gemeente.”
(de tekst gaat onder de foto verder)
Joop Zoetemelk tijdens een interview bij Veenendaal-Veenendaal in 2022. - Veenendaal-Veenendaal
CANADA
Het behouden van een traditie is wat Veenendaal-Veenendaal draaiende houdt: ,,Ik heb wel eens mensen uit Canada over de vloer gehad, die geëmigreerd waren en na 40 jaar weer hier over de vloer kwamen”, vertelt Herman. ,,Ze vertelden dat er in al die jaren niets veranderd was. Ik denk dat iedereen een vast herkenningspunt nodig heeft en vaste mensen die je kunt aanspreken. Dat is heel waardevol; je hebt bepaalde bakens in je leven. Het is iets waar je op terug kunt vallen. Er verandert al te veel in het leven; we leven allemaal in een te vlugge tijd. Het is goed als er soms dingen behouden blijven.” En die traditie met Joop, Dries en ‘t Huchie, mag van hen allemaal nog lang behouden blijven.
