De Vrijwilliger: Arie Beckerman al zeventig jaar trouw aan vv Veenendaal: ‘Ik ga pas weg als ik dood ben’
Voetbal Nieuws over vv Veenendaal VrijwilligerVEENENDAAL Arie Beckerman (87) is een vv Veenendaal-veteraan. Al lid sinds 1954 en van 1983 tot 1999 maar liefst zestien jaar voorzitter. Nog elk thuisduel ontvangt hij de scheidsrechter en gasten en geniet hij op de club van zijn borrel. Hij hoopt ‘bij leven en welzijn’ in 2027 het eeuwfeest van de oudste club van Veenendaal mee te maken.
door Rick Praamstra
Als er één woord is dat Arie typeert, is het ‘trouw’. Niet alleen is hij al zeventig jaar lid van vv Veenendaal, maar ook al zeven decennia aangesloten bij de PvdA en de FNV. In een gezin van negen kinderen was hij de derde. Mouwen opstropen is een vanzelfsprekendheid in huize Beckerman. Links stemmen is logisch en bij ‘de bond’ gaan evenzo.
Als je Arie vraagt naar die zeventig jaar bij de huidige vierdeklasser, reageert hij nuchter. ,,Het is een heel end natuurlijk, maar het is ongemerkt voorbijgegaan. Het heeft zijn beloop hè, je gaat gewoon mee met de stroom en gaat door.” Hij zal Veenendaal, de PvdA en de FNV eeuwig trouw blijven. ,,Ik ga pas weg als ik dood ben.”
GELD LENEN
In 1954 wordt hij pas op zijn zeventiende lid van Veenendaal. ,,Thuis was geen geld voor jeugdsport. Dus toen ik mijn eigen centjes ging verdienen, kon ik pas lid worden. Voor mijn eerste tenue heb ik wel geld moeten lenen.”
De erevoorzitter voetbalt in de lagere elftallen van de vereniging en wordt al snel vrijwilliger. Hij gaat langs de deuren om contributiegeld te innen, draagt bij aan het clubblad en doet commissiewerk. Vanaf 1974 is hij gemeenteraadslid van de PvdA en als hij daar in 1982 mee stopt, vraagt de club hem direct als voorzitter.
Hij vraagt hen om een jaar later terug te komen. ,,Ik wilde eerst een jaartje niets doen en dacht dat ze me misschien wel zouden vergeten. Maar dat waren ze niet en ik kon geen ‘nee’ zeggen.” Hij houdt het maar liefst zestien jaar vol. ,,Ik had er schik in en ja dan hobbel je zo mee. Ik deed wat er van me gevraagd werd en het was voor mij logisch om het zo lang vol te houden. Na zestien jaar voel je wel dat ze een beetje op je uitgekeken zijn en breng je ook niets nieuws meer en is het tijd voor nieuwe energie.”
EIGEN BENEN
Sportieve hoogtepunten in die tijd zijn het kampioenschap in de vierde klasse in 1992 en in 1996 de promotie via de nacompetitie naar de tweede klasse. Naast die mijlpalen is Arie vooral trots dat onder zijn leiding vv Veenendaal vanaf 1994 volledig op eigen benen stond. ,,Het was vroeger heel gewoon om geld te lenen en bepaalde lotto-acties op te zetten. Ik was daar niet kapot van. Tot 1988 hebben we de kantine verpacht, daarna hadden we die in eigen beheer. Vanaf 1994 waren we schuldenvrij. Het is het mooiste als je alles zelf doet en niet afhankelijk bent van anderen. Het was een hele klus en misschien hebben we ons er ook wel een beetje op verkeken. In het begin is er veel werk dat je niet kent of weet. Maar we hebben het wél gered.”
Als voorzitter heeft hij een duidelijke koers voor ogen. ,,Ik was to the point: doen wat we samen besproken hebben en zo gaan we verder. Ik was wel van het knopen doorhakken en ook streng. Dat kon ook niet anders, als voorzitter moet je er gewoon dicht opzitten. Ik wilde mensen aan het werk zetten en goede mensen proberen binnen te halen. Ik deed er zelf ook een hoop voor en deed volop mee.”
MEEDOEN EEN VERPLICHTING
Samen de schouders eronder zetten, voelt voor hem als een vanzelfsprekendheid. ,,Meedoen en actief zijn beschouw ik als een verplichting. Je moet niet anderen het werk laten doen. Net zo goed als iemand anders, moet ik zelf ook aan de slag.”
Als oud-voorzitter en als één van de oudste leden van vv Veenendaal rust hij nog steeds niet op zijn lauweren. Hij ontvangt scheidsrechters en gasten tijdens thuisduels van het eerste elftal en assisteert bij het innen van de contributie en de ledenadministratie. Op maandag werkt hij de ranglijst van het eerste bij. ,,Ik heb er nog steeds plezier in en het houdt me scherp. Ik ben altijd bereid mijn mening en advies te geven. Dat kan van alles zijn: over alle zaken die het voetbal raken tot kantinezaken of technische zaken. Ze kennen me allemaal wel.”
VOL LIEFDE EN PLEZIER
Hij is een warm pleitbezorger voor vrijwilligerswerk. ,,Het is niet zo eenvoudig en er zijn er genoeg die met allerlei smoesjes komen. Maar jongens: we doen het met zijn allen. Ik ben er wel trots op dat we het in Veenendaal zo goed doen. We hoeven geen vergoedingen te betalen, iedereen doet het hier pro deo. Ik doe vrijwilligerswerk vol liefde en heb er veel plezier aan.”
Elke thuiswedstrijd zit de nestor van de club in de bestuurskamer en geniet hij van een biertje en jonge jenever. Op de muur hangen gedigitaliseerde krantenknipsels over de historie van vv Veenendaal en ook Arie prijkt er prominent. Al zeven decennia loopt hij rond bij de club en hij hoopt nog zo lang mogelijk actief te blijven. ,,In juni 2027 bestaan we honderd jaar. Dat hoop ik nog mee te maken, maar je hebt het niet voor het zeggen.”
Dit seizoen is Veenendaal op koers om de titel in de vierde klasse te pakken. Hij hoopt wel weer op een feestje. ,,Het kampioenschap en promotie zijn momenten die je nooit meer vergeet. Als we weer kampioen worden zeg ik: gooi de tap maar los en ga tekeer. Of ik meedoe? Ja natuurlijk, emmers vol, haha.”
Ze zijn het cement van een vereniging, zonder vrijwilligers kan een club niet bestaan. Of het nu gaat om een bestuurslid, de koffiejuffrouw, een jeugdtrainer, de terreinknecht, de organisator van het jaarlijkse jeugdtoernooi, de clubscheidsrechter, iemand van de schoonmaakploeg, de barman, de terreinknecht, de contactpersoon voor media of de klusjesman. Ze krijgen een gezicht in onze rubriek De Vrijwilliger. Wil jij een vrijwilliger van een sportvereniging in Veenendaal aandragen voor deze rubriek, stuur ons een mailtje met motivatie en contactgegevens naar regiosportveenendaal@bdu.
Lees alle artikelen uit de rubriek De Vrijwilliger in ons dossier op RegiosportVeenendaal.nl.
