Geslaagde comeback na bijna drie jaar smaakt naar meer voor kickbokser Anass Aaras: ‘Dit is gewoon werelds’
VechtsportenVEENENDAAL Anass Aaras maakte zaterdag 10 oktober tijdens het kickboksevenement Don’t Call It a Comeback II, georganiseerd door Sportmani Events, na een lange periode van afwezigheid een succesvolle comeback. Na drie rondes won hij van Sabri Benheyer, tegen wie hij een rematch vocht. Ook in 2021 wist Aaras Benheyer te verslaan. ,,Het voelde goed om mijn comeback te maken. Het was voor mij ook echt nodig.”
door Tom Bouman
,,Ik heb twee jaar en acht maanden aan de kant gestaan met blessures. Je staat dan aan de zijlijn en ziet het allemaal maar gebeuren. Ik heb sinds mijn achttiende altijd tegen de top gebokst. En dan sta je ineens aan de kant,” blikt Aaras terug.
HET BLEEF PRIKKELEN
,,Op een gegeven moment denk je: oké, ik moet toch weer gaan beginnen. Ik was inmiddels alweer genezen, maar als je een bepaald ritme in je leven hebt, kun je de echte topsport bijna niet meer opbrengen. Toch heb ik de motivatie weer gevonden. Want het prikkelde altijd wel. En als je dan zo’n wedstrijd weer wint, is dat gewoon werelds. Vooral wat er daarna komt. Je staat weer in de schijnwerpers, de kansen komen weer en je weet dat je weer mee kan doen aan de top.”
Dat Aaras een tijdje van het strijdtoneel was verdwenen, had te maken met een blessure. Ook privé veranderde er in die periode het nodige. ,,Ik stond aan de kant en ik vond het helemaal niks. Anderhalf jaar geleden werd ik vader en dat neemt heel veel tijd in beslag. Op een gegeven moment raakte ik een beetje gewend aan het vaderschap en mijn vaste baan in de gevangenis. Maar op een gegeven moment kon ik het gewoon niet meer. Ik had nog steeds die wil om te winnen, die wil om te vechten. Na ruim tweeënhalf jaar kon ik het niet langer volhouden. Ik heb ook nooit bij mezelf gedacht: Oké, ik stop er nu mee.”
(de tekst gaat onder de foto verder)
COMEBACK MET STUKJE TOEVAL
In de vechtsport kun je na een lange afwezigheid niet zomaar tien minuten meedraaien, zoals dat bij voetbal wel kan. Dat besefte Aaras maar al te goed. ,,Je staat gelijk weer waar je bent gebleven. Dat pak je gewoon direct weer op. Ik moest gelijk weer tegen een goede jongen, die in een goed ritme zat.”
Dat hij op 10 oktober in Almere in de ring stond, was meer toeval dan het resultaat van een bewuste planning. ,,De partij die ik aangeboden kreeg, kon ik gewoon niet weigeren. Het evenement was groot en het aanbod was ook heel aantrekkelijk. Voordat ik geblesseerd raakte, heb ik veel in Azië gevochten en ik had ervoor kunnen kiezen om weer naar het buitenland te gaan. Maar ik wilde ook mijn stempel drukken in Nederland. Daar heb je het juiste evenement voor nodig. En dat kwam toevallig op mijn pad.”
VOORBEREIDEN MET DE NEDERLANDSE TOP
,,Tijdens deze voorbereiding heb ik mezelf voor het eerst volledig met mijn eigen team voorbereid. Dat vechtteam heb ik zelf samengesteld, op de manier waarop ik vond dat het moest zijn, met de mensen die nu ‘hot’ zijn en bij Glory vechten. Dat heb ik gedaan, omdat het eigenlijk niet meer haalbaar was om door heel Nederland te reizen om bij de beste gyms te trainen.”
,,Dus ik heb eigenlijk het beste van alles overal een beetje weggeplukt en naar Veenendaal gehaald. Als je je dan met die mensen voorbereidt en merkt dat het niveau gelijk is of op sommige vlakken zelfs beter, dan weet je dat het gewoon kan. Al kan het in de ring vies tegenvallen, want je mist wedstrijdritme.”
(de tekst gaat onder de foto verder)
BLIK OP DE TOEKOMST
,,Ik heb op dit moment heel veel aanbiedingen om weer te vechten. Maar ik ben iemand die zich het liefst toch wel aan een organisatie verbindt. Ik denk dat het voor mij belangrijk is om op korte termijn weer te vechten. Het staat nog niet helemaal vast, maar waarschijnlijk vecht ik in januari weer. Daarna wil ik me zo snel mogelijk aan een organisatie binden, of dat nou in Nederland of in het buitenland is.”
EEN NIEUWE AMBITIE NAAST DE WERELDTITEL
De blessure heeft Aaras ook anders naar de toekomst laten kijken. ,,Ik heb altijd gezegd dat ik wereldkampioen wil worden en dat is nog steeds zo. Vroeger wilde ik écht alleen wereldkampioen worden, maar nu ik wat ouder ben wil ik me meer gaan richten op het inspireren van jongeren die het wat moeilijker hebben in de maatschappij.”
Die jongeren komt hij ook tegen op zijn werk. ,,Ik heb veel ervaring met jongeren die in de forensische zorg zitten. Ik denk dat het werken met jongeren, hen inspireren en begeleiden, voor mij nu een even groot doel is als wereldkampioen worden. Dat is natuurlijk ook waar ik in de afgelopen tweeëneenhalf jaar tijdens mijn werk mee bezig ben geweest. Ik heb een voorbeeldfunctie en heb daarin mijn strepen verdiend. Die ervaring wil ik inzetten op een manier waarop ik jongeren het beste kan helpen. Sinds een half jaar ben ik voor mezelf begonnen met het geven van kickbokstraining aan jongeren met gedragsproblemen. Dat wil ik verder uitbouwen. Ik ga mij echt inzetten om jongeren te inspireren.”
