Opnieuw rouw bij GVVV om het overlijden van prominent lid Jan Huizeling

VEENENDAAL Opnieuw is er rouw en verdriet bij GVVV om het overlijden van een prominent lid. In de vroege ochtend van zaterdag 14 februari is Jan Huizeling op 70-jarige leeftijd overleden. Hij was sinds eind jaren tachtig lid van de Veenendaalse voetbalclub. „In de persoon van Jan Huizeling verliest GVVV een uitermate loyaal lid en bijna onmisbare kracht die zich decennialang als vrijwilliger, vooral achter de schermen, heeft ingezet voor de club, met de nadruk op de lagere seniorenteams. Hij laat een leegte achter binnen onze gehele vereniging en bij iedereen die hem heeft gekend.”

„Jan Huizeling tobde al geruime tijd met zijn gezondheid vanwege dichtslibbende aderen en bloedvaten”, schrijft GVVV in een Memoriam op de clubsite. „Die mankementen kwamen ongeveer anderhalve maand geleden in een stroomversnelling terecht, waardoor een opname in het ziekenhuis noodzakelijk was. Ondanks diverse operaties ging het snel bergafwaarts met Jan en konden de medici de kwaliteit van zijn leven niet verder verbeteren.”

De Veenendaalse vereniging deelt een stukje van dochter Nicole, die net als Jan besmet is geraakt met het blauwe GVVV-virus. Zij omschreef het overlijden van haar vader op haar Facebookpagina onder meer met deze woorden: „Je hebt zoveel moeten doorstaan en zoveel moeten inleveren, en wij konden alleen maar toekijken hoe jij aan het vechten was, totdat jij afgelopen woensdag zelf aangaf dat je niet zo verder wilde. Wij hebben jouw keuze geaccepteerd en hebben woensdag nog goed met je kunnen praten en dingen tegen elkaar kunnen zeggen. De afgelopen dagen hebben wij hele dagen bij jou doorgebracht en heb jij afgelopen nacht je rust gevonden. Pap, ik hou van je en ga je ontzettend missen.”

WARM BAD

GVVV: ,,Via zijn zoon Michiel, die bij GVVV wilde gaan spelen raakte Jan Huizeling eind jaren tachtig, begin jaren negentig van de vorige eeuw, betrokken bij onze club. Want zelf voetbalde de geboren en getogen Veenendaler in zijn jonge jaren voor De Merino’s en Unitas, maar daar was hij toen al mee gestopt door lichamelijke klachten. Hij werd bij GVVV gelijk gestrikt als jeugdleider en dat gaf veel voldoening, want de club was voor hem als een warm bad, wat sindsdien altijd zo is gebleven. Toen er in 2003 een bestuurscrises ontstond en het volledige bestuur aftrad, moest er op zeer korte termijn het een en ander geregeld worden om alle elftallen te laten voetballen. Wijlen jeugdsecretaris Arie Blankenspoor, waar Jan al tijden een zeer goede band mee had, vroeg toen aan hem of hij er iets voor voelde om de zaken te regelen voor de lagere senioren elftallen als wedstrijdsecretaris.”

,,Jan zei ja, en de boel was geregeld. En dat toenmalige ja-woord was tot aan zijn overlijden nog steeds geldig. Want op bijna ieder vrij uurtje kon je Jan aantreffen achterin in de gang van het clubhuis waar hij zijn domicilie had in het wedstrijdsecretariaat. En waar het op zaterdagmiddag altijd zeer gezellig toeven is, met teamleiders en scheidsrechters die daar al hun formaliteiten onder het genot van een drankje afwerken. Eigenlijk is het wedstrijdsecretariaat een klein clubhuisje, binnen de grote kantine.”

GASTHEER

,,Zijn (eigenwijze?) Groninger wortels verloochende hij geenszins, maar ook een grap en grol of een leuke anekdote behoorden tot zijn handelsmerk. In de tijd dat hij samenwerkte met Arie Blankenspoor bij de jeugd werden die twee wel eens vergeleken met de komische duo’s zoals Peppi en Kokki of Bassie en Adriaan. Maar gastheerschap, voor de bezoekende of eigen teams, stond altijd op de eerste plaats.”

RUST ZACHT

,,Wij wensen Michiel en Nicole met hun partners, de kleinkinderen, en niet te vergeten Hannie, de voormalig echtgenote van Jan, die ook nog steeds superfan is van GVVV en de overige Familie Huizeling, en verder iedereen die hem lief had, heel veel sterkte en kracht toe om dit enorme verlies te dragen bij het definitieve afscheid en in de periode daarop volgend.”