De juiste club op het juiste moment: Martijn Bartels vindt voetbalplezier terug bij vv Veenendaal

VEENENDAAL VV Veenendaal promoveerde aan het eind van vorig seizoen naar de derde klasse. Een prachtige stap, maar wel een die vroeg om een trainer die de ploeg klaar kon stomen voor dit hogere niveau. Die trainer werd Martijn Bartels. Een oefenmeester met een UEFA A-diploma en een rijk verleden, die in Veenendaal vooral één ding zocht: werkplezier.

door Demi van de Weerd

Martijn Bartels brengt een bak aan ervaring mee naar Sportpark de Groene Velden. Zijn trainersloopbaan begon bij VV Union. „Ik begon als trainer van de Onder 17. We speelden samen met slechts één andere amateurclub in een competitie vol profclubs. Dat was een prachtig en leerzaam seizoen”, blikt Bartels terug. Hij stroomde bij Union door naar het eerste elftal. Hij heeft daar twee kampioenschappen mogen mee meemaken en ging daardoor van de vierde klasse naar de tweede klasse. Na zes jaar koos hij voor Leones in Beneden-Leeuwen, waar hij drie jaar trainer was en een kampioenschap vierde en promoveerde naar de eerste klasse.

NIET DE JUISTE PLEK

Zijn recentere ervaringen waren echter grilliger. Bartels stond voor de groep bij Duno en Beuningse Boys. „Bij Duno liep het anders dan verwacht. We stonden zesde, maar toch moest ik vertrekken. Daarna ging ik naar Beuningse Boys. Dat ging sportief eigenlijk heel goed, maar door omstandigheden kreeg ik ook daar te horen dat ik moest vertrekken.”

Bartels besloot daarop zelf direct zijn spullen te pakken. „Ik vind het jammer hoe het bij die twee clubs is gelopen. De timing was verre van ideaal; veel clubs hebben in die fase van het seizoen al een trainer vastgelegd. Daar baalde ik echt van.”

PLEZIER ALS PRIORITEIT

Na die turbulente periodes was de prioriteit voor Bartels helder: hij wilde het plezier in het trainerschap terugvinden. „Ik wilde gewoon weer een goed gevoel hebben bij een club. Vrij snel daarna belde vv Veenendaal.”

Na een paar gesprekken en het bekijken van wedstrijden was hij om. „De derde klasse kende ik nog niet goed, maar de sfeer en de mensen voelden direct vertrouwd. Dat was voor mij doorslaggevend.” Hoewel hij met zijn UEFA A-papieren op termijn nog steeds de ambitie heeft voor een divisieploeg, zit hij nu op zijn plek. „Die ambitie is er zeker, dat papiertje heb ik niet voor niets gehaald. Maar ik ben nu vooral blij met de stap naar Veenendaal.”

AANPASSEN AAN DE SELECTIE

Het niveau en de tegenstanders in de derde klasse waren nieuw voor de trainer. Ook tactisch moest hij water bij de wijn doen. Bartels speelt het liefst aanvallend met drie spitsen, maar dat bleek niet direct haalbaar. „De ploeg was gewend met twee aanvallers te spelen. We hebben wel buitenspelers, maar als staf kwamen we erachter dat dit niet het moment is om dat systeem door te drukken. We hebben ons aangepast aan wat de groep nodig heeft.”

GEEN PANIEK MEER 

Die aanpak werpt zijn vruchten af, ziet Bartels. „Aan het begin van het seizoen raakten we in paniek zodra we een tegendoelpunt kregen. Nu gebeurt dat niet meer. We blijven rustig, waardoor we terug kunnen komen in een wedstrijd en belangrijke punten pakken.”

Het doel is dan ook helder: handhaving. „Het staat in deze competitie erg dicht op elkaar. Je kunt snel stijgen, maar net zo hard zakken richting de gevarenzone.”

KORTE WINTERSTOP 

Lang tijd om achterover te leunen is er niet. De winterstop is opvallend kort. „We trainen en spelen deze week nog, en dan kan iedereen even genieten van vakantie. Dat vind ik belangrijk, want op 3 januari staan we alweer op het veld. We gaan ook nog op trainingskamp naar Keulen. Zo willen we ons optimaal voorbereiden op de tweede seizoenshelft.”