Wilco den Hartog stapt na rijke carrière van het veld: ‘Voetbal heeft me veel gebracht’

VEENENDAAL Wilco den Hartog (37) is niet weg te denken in een blauw shirt. Hij speelt zo’n 350 duels voor GVVV en draagt de afgelopen drie seizoenen het shirt van De Merino’s. Hoewel hij nog steeds fit is, neemt hij afscheid als voetballer. De Veenendaler voelt zich bevoorrecht dat hij jarenlang op topniveau in het amateurvoetbal speelde: ,,Voetbal heeft me mede gemaakt tot wie ik nu ben.”

door Rick Praamstra

Als voetballer en aanvoerder ging Wilco den Hartog altijd voorop in de strijd, was hij kritisch op zijn medespelers, maar vooral ook op zichzelf. Hij is nog steeds fit en zou in dat opzicht nog prima door kunnen bij De Merino’s. Toch merkte hij dat de focus verminderde, omdat hij als echtgenoot, vader van Sarai, Gabriël en Sofia én ondernemer (persoonlijke begeleiding en coaching via Room4Change en Scoren in de Wijk) steeds meer ‘ballen’ in de lucht moest houden. ,,Je bent vaak op het laatste moment in de kleedkamer, terwijl je vroeger een van de eersten was. Doordeweeks belde en appte ik minder met mijn medespelers, omdat ik het drukker had met mijn werk en mezelf. En dat is niet wat ik van mezelf vraag en eis. Als ik ja zeg tegen een nieuw seizoen, zeg ik ja tegen een heel jaar. Dat gaat gewoon niet meer lukken.”

POSITIEF ÉN KRITISCH

Als De Merino’s rond eind maart even geen wedstrijden speelt, kan Den Hartog rustig nadenken en hakt hij de knoop door. Hij vertelt het echter nog niet aan het team, om het groepsproces niet te verstoren. Het tekent het karakter van de aanvoerder. Vrienden en (oud-) teamgenoten noemen hem onder meer een ‘dienende leider die zich focust op groeien en leren in plaats van alleen presteren’ en ‘als aanvoerder in staat om een team mee te nemen en te coachen naar een gezamenlijk doel’.

Bij GVVV vertrekt hij in 2020 als aanvoerder en bij De Merino’s stopt hij eveneens in die rol. Wat maakte hem zo sterk als captain? Den Hartog is even stil, maar vindt al snel de woorden. ,,Ik denk dat ik goed contact had met iedereen in de groep en met iedereen een relatie heb opgebouwd. Vanuit die relatie kon ik positief én kritisch zijn. Te allen tijde was ik ook kritisch naar mezelf, meer nog dan naar een ander. Ik kon spelers een schop onder de kont geven en een spiegel voorhouden. Ik liet mezelf horen op het moment dat ik het nodig vond, maar soms juist bewust niet.”

ALLE BALLEN WEGTRAPPEN

Op zijn achttiende maakt Den Hartog zijn debuut bij GVVV onder trainer Peter Visee. Hij weet het nog als de dag van gisteren. ,,We speelden thuis tegen IJsselmeervogels en we stonden voor. Er viel iemand geblesseerd uit en ik mocht invallen. Visee zei tegen me dat als er een bal komt, ik ’m gewoon weg moest schieten. Nou, ik ben daar niet zo van, maar door de spanning schoot ik de bal alle kanten op. Ik kreeg de complimenten van Visee, haha.”

Na twee seizoenen wordt hij opgepikt door de opleiding van Vitesse/AGOVV om na twee seizoenen weer terug te keren bij GVVV. Tegenwoordig heeft de verdediger weinig contacten meer bij de ‘blauwen’, maar hij koestert zijn tijd bij de huidig tweededivisionist. ,,We hebben fantastische wedstrijden gespeeld: bekerduels tegen FC Groningen, ADO Den Haag, Dordrecht, Helmond Sport, AZ en PSV, en het kampioensduel tegen Xerxes in 2011 (titel Hoofdklasse B). Wat me het meest bijblijft, is dat ik persoonlijk zoveel mooie momenten heb meegemaakt en er vriendschappen aan heb overgehouden.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Wilco den Hartog als speler van GVVV. - Brenda Dekker

Den Hartog speelt jarenlang op het hoogste amateurniveau. Daar staat hij tijdens zijn loopbaan niet echt bij stil. ,,Nu pas besef ik hoe bevoorrecht ik ben geweest. Als je er middenin zit, vind je het heel normaal en doorleef je het gewoon. Maar alles was top: het niveau, de faciliteiten en ook de scheidsrechters. Je zit eigenlijk heel dicht tegen betaald voetbal aan.”

WISSELVALLIG

Na twaalf seizoenen GVVV is Den Hartog in 2020 toe aan een nieuwe uitdaging en verlaat hij sportpark Panhuis om te voetballen bij toenmalig hoofdklasser DUNO in Doorwerth, waar hij ook assistent-trainer wordt. Zijn Doortwerthse avontuur duurt twee seizoenen waarna hij terugkeert naar Veenendaal om bij tweedeklasser De Merino’s te spelen. Hij wordt mede gehaald om De Merino’s richting de eerste klasse te stuwen.

De club speelt zijn eerste twee seizoenen wel nacompetitie, maar promotie blijft uit. ,,Ik vind het wel jammer dat we die stap niet hebben kunnen zetten”, erkent Den Hartog. ,,Er is de afgelopen jaren altijd wel kwaliteit geweest in de groep. Maar presteren gaat om meer dan alleen kwaliteit. In mijn eerste seizoen was er veel onrust rond trainer Henne Oostermeijer, vielen er rode kaarten en stopten jongens in de winterstop. Niet iedereen kon daar goed mee omgaan.”

Dit seizoen is er wél rust, maar eindigt De Merino’s buiten een nacompetitiepositie. ,,We waren wisselvallig dit seizoen. Je hebt met andere aspecten te maken, zoals mentale weerbaarheid, de groepsdynamiek en de prestatiecultuur. We hadden een mooie reeks van negen duels, maar op het moment suprême verloren we van Hooglanderveen. Dat tekende de wisselvalligheid dit seizoen.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Wilco den Hartog als aanvoerder van De Merino’s. - Theo Beumer

WARME VERENIGING

Drie seizoenen lang heeft hij met veel plezier gevoetbald aan de Groene Velden. ,,Ik kende De Merino’s alleen als buitenstaander. Ik heb de club als speler op een andere manier leren kennen. Het is een warme vereniging met veel betrokken mensen. Er hangt hier een beetje dezelfde cultuur als bij GVVV: doe maar normaal, dan doe je gek genoeg.”

Uit bij Lunteren blijkt zijn laatste wedstrijd als actief voetballer. Zijn medespelers vormen er een erehaag voor hem. ,,Ik was erg verrast en blij met die erehaag. Dat was een mooie blijk van waardering. Bij het afscheidsfeest met de selectie viel er wel een traan. Toen nam de emotie het even over. Je beseft dan dat er een einde is gekomen aan een tijdperk.”

TRAPVELDJE

Dat tijdperk begon op het trapveldje in de buurt van zijn ouderlijk huis; daar raakte hij als kleuter besmet met het ‘voetbalvirus’. Hij voetbalde daar met zijn vriendjes en met zijn vader. ,,Hij is er altijd bij geweest als leider, grensrechter en uiteraard als supporter. Samen zijn we heel het land doorgereden voor de wedstrijden en proefperiodes bij BVO’s (betaald voetbalorganisaties). Dankzij hem heb ik bepaalde dingen kunnen doen en in die zin heb ik veel aan hem te danken.”

Zijn carrière heeft hem veel gebracht. ,,Door het voetbal – al zit het ook wel in mijzelf – sta ik sterk in mijn schoenen en heb ik geleerd om te gaan met teleurstellingen. Voetbal heeft me ook veel mooie herinneringen én vriendschappen opgeleverd. De grootste les die ik heb geleerd uit mijn carrière is om jezelf uit te dagen en het beste uit jezelf te halen.”

Den Hartog gaat nu meer tijd besteden aan zijn onderneming Room4Change, waarin hij samen met vriend en ex-Merino Joop de Bruin mensen begeleidt in hun persoonlijke ontwikkeling, en aan zijn project Scoren in de Wijk, dat sociale activiteiten en sport inzet om jeugdigen te activeren en sociale vaardigheden bij te brengen. ,,Mijn blik ga ik nu richten op de toekomst, waarbij ik me graag laat verrassen. Maar eerst ga ik op vakantie en genieten van de rust.”