Hardlopen met een lach en een traan bij de Veenendaalse LoveLife Run: ‘Meer onderzoek naar kanker nodig’

VEENENDAAL Het is geen vraag of je het wel of niet leuk vindt. Hardlopen is voor de meeste mensen de normaalste zaak van de wereld. Maar zo eenvoudig is het niet.

door Eip Janssen

Als je ziek bent, is zo’n inspanning niet vanzelfsprekend. Tijdens de LoveLife Run (LLR) komen (ex-)kankerpatiënten in beweging door samen met naasten en een trainer vijf kilometer hard te lopen. Allemaal in een zelfgekozen tempo. Het is absoluut geen wedstrijd. De winnaar is elke individuele deelnemer. De LLR, ooit bedacht door Stichting Fight Cancer en nu ook onderdeel van de op 17 oktober te houden Veenendaal City Run 2025.

TRAININGSGROEP

Bij VAV in Veenendaal traint een groep intensief om de 5 kilometer run te volbrengen. Monique van Dijk (27) is met haar vader Johan een van de aanwezigen. ,,Je gaat lekker buiten trainen en daarbij komen allerlei facetten aan bod om zo goed mogelijk (en blessurevrij!) de 5km te kunnen hardlopen. Zo beginnen we met rek -en strekoefeningen, ademhaling, looptechniek en een stukje krachttraining. En dat allemaal in een gezellige groep. Wat wil je nog meer? Twaalf trainingen onder deskundige leiding om de ‘funrace’ te volbrengen. We sluiten elke training af met een samenzijn. Je spreekt met elkaar, herkent elkaars problemen. Maar altijd proberen we de positiviteit over hetgeen ons is overkomen, erin te houden”, zegt Monique. In het dagelijks leven, naast moeder en patiënt, 32 uur per week werkzaam als HR-officer. ,,Of dat allemaal te combineren is? Wat je leuk vindt leidt af van je persoonlijke besognes.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Monique en Johan van Dijk, gesteund door velen, verwerken deze vreselijke ziekte samen. - Eip Janssen

‘OVERLIJDEN WAS GEEN OPTIE’

In het kort legt Monique van Dijk uit wat haar is overkomen. En de bubbel waarin zij vaak heen en weer werd geslingerd. ,,Mijn dochter Maeve werd april 2023 geboren. Met Brian (Jansen, red.) kon ik mijn geluk niet op. Maar dat sloeg snel om. Mijn moeder zag een bult in mijn nek en adviseerde naar de dokter te gaan. Je denkt en hoopt aan iets onschuldigs, maar dat bleek niet zo te zijn. De mededeling juli 2023 dat het om papillaire schildklierkanker ging, kwam wel even binnen. Je haalt je van alles in je hoofd. Maar één ding wist ik zeker: Overlijden is geen optie als je net een heerlijke dochter hebt gekregen”, vertelt Monique.

Overlijden is geen optie als je net een heerlijke dochter hebt gekregen

Een operatie volgde en de behandelingen begonnen. ,,De chirurg begreep heel goed wat ons jonge gezin doormaakte. Dat was geen pretje. Maar samen hebben we ons erdoor geslagen. Ook toen na een scan bleek dat ik uitzaaiingen had in mijn longen. Je wereld valt even ineen. Dat was volkomen onverwacht maar ons werd verzekerd dat behandeling goed mogelijk was. Het uitgangspunt is, was en bleef een volledig herstel. Natuurlijk was het moeilijk als je 1 of 2 weken niet bij je gezin mocht blijven. Dat was gezien de behandeling gewoon beter. Gelukkig wonen mijn ouders niet ver van ons vandaan en mocht ik daar verblijven.” 

,,We dachten halverwege dit jaar dat we winst hadden geboekt. Maar niets bleek minder waar, want afgelopen maand kregen we een weer een uitslag en deze was 180 graden gedraaid! De medicijnen (jodium) sloegen niet genoeg aan en het uitgangspunt is nu mijn leven te verlengen. Nee, beter zullen ze me niet meer krijgen. Wel zijn de behandelingen levensverlengend. Niet iets wat je wil horen als je 27 jaar jong bent en een dochter van 2,5 hebt. Veel tranen zijn er gevloeid. De laatste week van augustus en de eerste week van september beleefde ik heel bijzonder. Brian vroeg me ten huwelijk. De planning is augustus 2026. Dan hoor je enkele dagen later van de artsen in het Radboud, na een second opinion, dat zij mogelijkheden zien. De artsen denken dat ik mijn dochter als alles goed gaat zoals zij nu verwachten, zeker nog naar de middelbare school zal zien gaan”, gaat Monique door. 

VERTROUWEN

Zij ziet met vertrouwen het proces tegemoet de kankercellen niet te zien vermenigvuldigen. ,,Ik wil niet opgeven. Ik ben niet zielig. Ik ga ervoor. Met al degenen die mij dierbaar zijn. Dat is ook een reden mee te doen aan de LLR. Er moet meer onderzoek komen naar deze vreselijke ziekte. Helpt het mij niet dan misschien een toekomstige generatie.”

Het is een uniek evenement dat niet alleen draait om hardlopen, maar ook om herstel, zowel fysiek als mentaal

De deelname aan de Veenendaalse LoveLife Run was niet gepland. ,,Een hele goede vriend van mij (Robin van Velsen, red.) zette mij op het spoor. Waar het bij andere evenementen vaak draait om het steunen van het goede doel, staan bij de LoveLife Run de deelnemers centraal. Om die reden is ervoor gekozen om geen inschrijfgeld aan de deelnemers te vragen. Uniek aan deze run is dat de (ex-)kankerpatiënten zelf in training gaan om 5 km te gaan hardlopen door Veenendaal. Zij vormen zelf een team met familie, vrienden en bekenden om zich heen en laten zich sponsoren. Ik ben dankbaar dat VAV dit initiatief steunt. Het is een uniek evenement dat niet alleen draait om hardlopen, maar ook om herstel, zowel fysiek als mentaal.”

HET HELPT ECHT

Monique probeert haar zegetocht met Fight Against Cancer niet alleen persoonlijk maar ook met een flinke donatie kracht bij te zetten. ,,De LLR is een van de vele aspecten die ervoor zorg gaat dragen dat ik de regie in mijn eigen gezondheid behoud. Door met lotgenoten te trainen en te werken aan een gezamenlijk doel versterkt dat je lichaam, je gezondheid en je zelfvertrouwen. Ineens lukt het weer om iets te doen waarvan je dacht dat het niet meer kon. Daarnaast is de gezelligheid op de trainingsbaan en aanmoediging in de app een ware stok achter de deur om te blijven gaan. Dat helpt echt. Velen zetten zich in voor dit goede doel. Het normale leven gaat door in een in alle opzichten jachtige tijd. Ik hoop dat men mij blijft zien als de Monique van Dijk van voor deze ziekte.” 

Haar oproep is niet alleen een hartenkreet maar bitter noodzakelijk. ,,Doneer en laten we samen zorgen voor heel veel geld voor onderzoek naar deze vreselijke ziekte! Dit is een ziekte die je soms helemaal niet voelt, zoals bij mij. Maar je op elke leeftijd en elke levensfase kan overkomen. Ik had een persoonlijk streefbedrag van minimaal 2500 euro. Dat is al ruimschoots overschreden, maar het is eigenlijk nooit genoeg. Weet je wat ook leuk is? Mijn vader (Johan van Dijk, 62, Red.) is altijd scheidsrechter geweest in de voetballerij. Hij zei dat als ik 5000 euro of meer bij elkaar zou brengen, hij ook ging meelopen. Die weddenschap werd snel verzilverd. Maar vader Johan was sportief en maakt zijn woorden waar. Hij traint ook met mij mee. Zijn meedoen aan de LLR staat vast. Net als dat van zusje en mijn beste vriend”, schatert de HR-Officer.

MAAK MIJN BELOFTE GRAAG WAAR

,,Nee, geen moment getwijfeld. Ik maak mijn belofte graag waar. Het minste wat je voor je dochter, maar ook voor al die anderen die aan kanker lijden, kunt doen. Ik durf te stellen dat deze ziekte, waar ik al eerder in de familie mee te maken heb gedaan, alleen samen te dragen en te verwerken is. Dat al deze mensen samen hun hardloopschoenen aantrekken voor een ware krachtmeting, is zo mooi. Een prestatie waar kracht en doorzettingsvermogen voor nodig is. De kracht van het evenement ligt in de gezamenlijke ervaring. Het voelt magisch om samen, als team, over de finishlijn te lopen, wetende dat iedereen zijn eigen unieke motivatie heeft. Het is een gevoel van blijdschap dat ik iedereen gun. Het is een kans om ons te verbinden, om onze kracht te vieren en te laten zien dat herstel mogelijk is, ongeacht de obstakels die we tegenkomen. Samen staan we sterker! Alleen al in Nederland krijgen gemiddeld veertien mensen per uur te horen dat ze kanker hebben. Dat zijn er heel veel en dus is kankeronderzoek nodig”, is vader Johan van Dijk duidelijk. 

Ik durf te stellen dat deze ziekte alleen samen te dragen en te verwerken is

Aanvullend wil dochter Monique nog wel wat kwijt. ,,Ik erger me niet vaak. Maar dat er te pas en te onpas het K…woord wordt gebruikt is zo dom. Als ik het hoor zeg ik er wat van. Jongeren gaan dan blozen en krijgen een hoofd als een biet. ‘Ik heb het niet zo bedoeld’, wordt gestameld. Het liefst zou ik zo’n iemand eens een dag op de afdeling Medische Oncologie zetten. Misschien dat ze dan begrijpen wat dat nare woord echt betekent.”

(de tekst gaat onder de foto verder)

Voor Jacob van Velsen is geen moeite te veel deze kanjers te ondersteunen. - Eip Janssen

TRAINING

De deelnemers aan de groep bij VAV Veenendaal komen langzaam binnen druppelen. Als iedereen compleet is, begint de training. ,,Goedemorgen, we gaan vandaag weer in training op weg naar het ultieme doel 17 oktober”, zegt trainer Jacob van Velsen. Er klinkt wat geroezemoes. ,,Jullie kunnen dit”, motiveert de trainer. 

Joggend beweegt de groep zich naar de baan om verder te trainen. ,,Ik ben net als mijn vrouw Grada gevraagd deze groep te trainen. Er werden ongeveer twintig deelnemers verwacht. Een hele specifieke groep met (ex-)kankerpatiënten die de aandacht ten volle verdienen. Natuurlijk houd ik met het individu rekening, maar kijk ook tot hoever ze kunnen en mogen gaan. De meesten zijn hersteld van deze vreselijke ziekte. Maar helaas niet allemaal. De boodschap dat je niet beter wordt is hard. Dan is het zo mooi te zien dat we ook haar in beweging kunnen krijgen. Ik bewonder dat echt. Ergens anders mee bezig zijn dan met je ziekte is ook belangrijk”, legt Van Velsen uit. 

Voor een gezond iemand is dit een ‘eitje’, maar niet voor deze sporters. Diep respect dat zij dit elke week weer opbrengen

De trainer spreekt zijn waardering uit voor de Veenendaalse Atletiek Vereniging (VAV). ,,Zij openen belangeloos de kantine, stellen de accommodatie beschikbaar. Dat wordt heel erg gewaardeerd. Ik weet dat de deelnemers VAV heel dankbaar zijn en terecht.” 

DIEP RESPECT

Er wordt ongeveer een uur gesport. De training is zo afwisselend mogelijk. Maar je bent altijd als trainer afhankelijk van de opkomst en de (weers-)mogelijkheden. Daarna is de zoals eerder gemeld ‘derde helft’. ,,Het is vooral veel water wat zij drinken. Onderschat niet de geleverde inspanning. Voor een gezond iemand misschien het bekende ‘eitje’. Maar neem van mij dat dit voor deze sporters niet opgaat. Daarom nogmaals diep respect dat zij dit elke week weer opbrengen. Ik hoop echt dat het artikel meehelpt zoveel mogelijk geld in te zamelen. Het KWF of welke organisatie dan ook die zich inzet om deze vreselijke ziekte in te tomen, verdient dit”, is Jacob van Velsen helder.

Ook Jacob benadrukt dat de LLR op 17 oktober geen wedstrijd is. ,,De groep zal niet tegelijkertijd finishen. Maar na afloop wordt zeker menig traantje afgewisseld met een gulle lach. ‘Dit hebben we toch maar geflikt’, is de voorspelbare reactie”, oordeelt Van Velsen. 

De 53-jarige Jacob van Velsen is zelf een actief lid bij het Edese Climax. Het echtpaar Van Velsen heeft de sporen in de atletiek zeker verdiend. Onder meer het Roparunvirus heeft Jacob en Grada van Velsen in de greep. Rennen in estafettevorm van Parijs naar Rotterdam is een uitdaging. Maar bijdragen aan maatschappelijke projecten dicht bij huis staat voor ‘Team 211’ van de Edese atletiekvereniging Climax zeker zo hoog in het vaandel. ,,Het gaat niet om mij. Laten we alle aandacht blijven richten op deze groep”, sluit Jacob van Velsen af.

Na afloop zal zeker menig traantje afgewisseld worden met een gulle lach

De groep staat geduldig te wachten. Wil graag poseren. ,,Wij zijn deels herstellende van kanker. Hopen dat de LLR een groot succes wordt. Niet alleen sportief maar ook qua sponsoring. Gezondheid is misschien wel het grootste goed wat een mens heeft. Laten we dat koesteren. Wat mooi dat Grada en Jacob ons daarbij helpen. Maar vergeet ook niet VAV in dit artikel een compliment te geven. Zij doen echt alles wat mogelijk is voor ons. En geheel vrijwillig”, vult een deelnemer aan.

SAMEN STERKER

,,Wat kan ik hier nog aan toevoegen. Mooie woorden van mijn collega in de trainingsgroep. Ik hoop echt dat niemand uitgezonderd de LLR volbrengt. Maar ook de nodige voldoening haalt uit deze atletiek groep. Samen ben je altijd sterker dan de eenling. Ik weet dat het geen wedstrijd is maar wil de 5km in een half uur afwerken. Lukt het niet, geen man overboord. Ik ben erbij en dat is al heel wat”, besluit Monique. 

Wil je je meer informatie of doneren? Kijk dan op: www.fightcancer.nl/event/lovelife-run-veenendaal/home